Follow us on Twitter Follow us on LinkedIn

Wederzijds respect: een verdienmodel op zichzelf

Datum: 30.10.2015

De markt verandert snel. Zeer snel. De klantvraag staat centraal en het belang van ‘soft skills’ neemt toe. Sterker nog: zijn voorwaardelijk geworden voor het tenderen en realiseren van een project. In een aantal artikelen belicht Rutger van der Werf, tendermanager bij Hurks, een paar belangrijke competenties die nodig zijn om een échte omslag in de markt te krijgen. Dit keer: respecteer de keuzes van een ander – want goedkoop is meestal duurkoop – en dat respect verdient zich altijd terug.Een verdienmodel op zichzelf dus.

Uit diverse hoeken in het werkveld ontvang ik positieve reacties over het belang van soft skills en competenties. Subcontractors, producenten, ontwerpers: velen blijken zich te herkennen in het beeld dat ik in mijn blogs schets. Ik zou iedereen willen oproepen vooral via LinkedIn of op andere manieren te blijven reageren. Ook degenen die niet zo overtuigd zijn van de importantie van soft skills of de beschreven competenties. Laat daar vooral een opbouwende discussie uit ontstaan. Eén waarbij we elkaars mening, beweegredenen én keuzes respecteren. Precies zoals we dat in de bouwsector zouden moeten doen. Respect moet je verdienen, dat klopt. Bijvoorbeeld door elkaar te respecteren. Want andersom geldt hetzelfde: respect verdient zichzelf altijd terug.

Kijk verder

En daarmee raken we meteen de kern van het thema: respect contra verdienen. Of kunnen we het ook hier omdraaien? Leidt het grote plaatje van respect uiteindelijk juist tot winst en win-win? Laten we de proef op de som nemen en uitgaan van de praktijk zoals die zich nu nog in veel gevallen voordoet. Namelijk dat ‘of gelijkwaardig’ ‘of goedkoper’ wordt. Als iemand in het bestek voor een PVC vloer kiest, is dat waarschijnlijk niet voor niets. Die is weliswaar duurder, maar gemakkelijker en daarmee goedkoper in onderhoud. Dan getuigt ‘t van weinig respect die keuze rücksichtslos te vervangen door marmoleum dat wel onderhoudsintensief is. Niet alleen toon je weinig respect voor andermans keuze; het is ook nauwelijks respectvol dat onderhoudsaspect over de schutting te gooien als zijnde ‘niet mijn probleem’. Want voor de opdrachtgever – die straks regelmatig zijn vloeren moet leegruimen voor een nieuwe topcoat – wordt het dat wel. Feit is dat als je in het bouwproces bereid bent verder te kijken dan je eigen keuken, het beslissingscriterium ‘goedkoop’ op de lange termijn bijna altijd duurkoop wordt. In de ontwerpfase betekent dit dat er rekening moet worden gehouden met de wensen van de opdrachtgever en de gebruiker. In de ontwikkeling moeten de uitgangspunten van het ontwerp worden gerespecteerd en de realisatie moet niet willen morrelen aan besluiten in voorgaande fases. Dan pas zijn we in staat een product te leveren waar iedereen blij mee is.

Besluiteloosheid

Oorspronkelijke keuzes passen in een kader. Kaders die om een reden werden vastgesteld. Zelf koos ik niet voor niets in de engineeringsfase van een niet nader te benoemen groot project voor betonwanden in plaats van gipswanden. Dat had een functie die niet opnieuw ter discussie had moeten worden gesteld. Wat was het geval? De betonwanden waren bestemd voor een grote hal met acht liften en een zeer hoge verkeersdichtheid. Een bekend fenomeen is dat met name mannen op een liftknopje slaan in plaats van drukken en dat de muur waar dat liftknopje deel van uitmaakt dan dagelijks nogal wat klappen moet doorstaan. Het is wel duidelijk waar dit verhaal naartoe gaat: de betonwanden werden wel ter discussie gesteld en vervangen door – goedkopere – gipswanden. Maar wat kost het als zo’n hal door herstelwerkzaamheden niet bruikbaar is? En in het onderhavige geval hangt daar nog een ander prijskaartje aan: een boete vanwege het niet representatief zijn van de ruimte. Afgezien van dit sommetje kost het tijd om eerder gemaakte keuzes eindeloos ter discussie te stellen. Het gevaar dat dit in besluiteloosheid ontaardt, is levensgroot aanwezig. Dan maak je geen vorderingen, waarmee kostbare tijd en dus geld verloren gaan. Niet doen dus!

Life cycle denken

Wat dat betreft verdienen het life cycle denken en het systeem bouwen de aanbeveling. Bij de eerste overzie je alle fases van de cyclus. Vanaf ontwerp, engineering, realisatie tot en met de exploitatie en wordt inzichtelijk dat een iets grotere investering in het begin zich later terugbetaalt. En met systeembouwen bedoel ik zoals autofabrikanten een auto assembleren. Alle keuzes zijn vastgelegd: het model, het type, de kleur, het interieur, de motor, de prestaties. Alle elementen zijn er. Ze hoeven alleen nog op een vastomlijnde manier in elkaar te worden gezet. In een ideale wereld zouden wij op die manier toch een huis of een gebouw moeten kunnen realiseren. Niet zoals die hoogmoedige Duitse autofabrikant die onlangs door de mand viel, maar met respect voor alle betrokken partijen in de bouwkolom en boven alles voor de opdrachtgever en consument.

Goedkoop is op lange termijn bijna altijd duurkoop

Deel deze pagina: